Moda pierwszej połowy lat 80-tych XIX wieku

Początek lat 80-tych (czyli tzw. późna epoka wiktoriańska) charakteryzuje się dość wąskimi sukienkami z wielką „pupą”.
Modne kolory ubioru to: popiel, w czarne, lub srebrne paski/kratkę,  ożywiony aksamitnymi kamizelkami, kokardkami we wszystkich odcieniach granatowego;  szafranowy, brązowy, ciemnowiśniowy, ceglasty, terracotta, blady róż.

Koniecznym stroju elementem była tiurniura. Nie tylko powiększała tylną część sylwetki, ale nadawała też całej posturze kształt litery S. Była to bardzo skomplikowana, wręcz inżynierska konstrukcja!

Poruszanie się w  takim czymś jeszcze  jakoś szło, gorzej z tańczeniem (chociaż w sukniach balowych tiurniura była mniejsza, ale za to dodatkowo doczepiano długi tren), niemożliwym natomiast było siedzenie! Kobieta siedziała wyłącznie na boku z jedną nogą podwiniętą pod drugą. Spróbujcie tak usiąść z gracją! wysiedzieć np. całą partyjkę brydża i wstać z lekkością piórka!

Góra sukni była zabudowana aż po szyję, przypominając formą żakiet, z żabotem ze wstążek czy koronki i  z długimi obcisłymi rękawami. Oczywiście kreacje wieczorowe ukazywały ciut więcej nagiego ciała, lecz mały rękaw i tak był obowiązkowy.

Koronki  były kolejnym ważnym elementem każdego stroju –  różnokolorowe, czarne, białe – odświeżano nimi podniszczone suknie.

Pod każdą suknią przymusowo znajdowało się kolejne  narzędzie tortur - gorset. Gorset zakładano przy pomocy drugiej osoby (pamiętacie ten motyw z filmu „Przeminęło z wiatrem”!?) na koszulkę, która zapobiegała wpijaniu się drutów w skórę.

Scarlett bez koszulki!

Ówczesny kanon „tap madl” nakazywał by talia miała  nie więcej niż 30-35 cm, lub tyle samo ile obwód szyi ukochanego. Kobiety, których niestety nie udawało się zwęzić do takich rozmiarów, ochoczo kładły się pod nóż chirurgiczny na usunięcie dolnych żeber (uwaga, uwaga – wtedy  powszechnie nie stosowano znieczulenia ogólnego – kobiety znieczulano spirytusem doustnie, aż nie usnęła …).

Okrycia wierzchnie to paltoty, wcięte lub luźne z przodu i przewiązane lekko z przodu jedwabną wstążką.

Suknia w stylu Pompadour – uwaga skierowana na element kapelusza!

Kapelusze: kapotka inaczej zwana budką, toczek, kapelusze okrągłe z wysoką główką – „elegantka”,  kapelusz „Stella” z szerokim rondkiem podniesionym z jednego boku. Jesienne – pilśniowe, z dodatkami z aksamitu, pluszu, a także upiększone krótkimi piórami, skrzydełkami, lub całymi ptakami.

toczek

Rękawiczki  tzw. duńskie we wszystkich odcieniach, z wyłączeniem koloru żółtego, jako, że brzydko odbija się od różowej lub stalowej sukni.
Fryzury: koniecznie z grzywką,  włosy upięte z tyłu, sam kształt uczesania przypomina  hełm.

Biżuteria: – różnego rodzaju zabójczo ostre szpilki do włosów, broszki, spinki, klamry.

Stroje z domu mody Charles’a Worth’a:

I na koniec panna z dobrego krakowskiego domu – fotografia zrobiona w 1883 roku  w zakładzie Rzewuskich na Wesołej, ul Kolejowa 27B, Kraków! (Teraz to ul.Westerplatte).